Mensen om ons heen vragen zich wel eens af waar we dan eigenlijk mee bezig zijn. Op een natte druilerige zaterdagmorgen staan we te popelen om ons balletje een eind weg te slaan om er vervolgens door de regen naar toe te hobbelen en hem daarna, jawel, weer een ros te geven, het liefst meteen op het prachtig gemaaide korte gras, de green. Om vervolgens te worden overstemd door een euforisch gevoel als het balletje daarna in twee slagen (als het even kan in één) onder het gras verdwijnt. Maar hier doe je het dus voor; nagenieten van een heerlijke ronde.

Deze zaterdag (25 juni 2011) lukte dat op hole één en twee meteen. Het voelt goed om zo te beginnen. Op hole drie sloeg ik mijn afslag te ver en over de green op de achterkant. Toen vervolgens mijn licht getopte chip zo de hole in rolde had ik al meer euforie gevoeld dan de laatste maanden bij elkaar opgeteld! Ik bedacht me dat het met deze start zo maar eens zou kunnen lukken vandaag, en het lukte. Af en toe een slechte slag of chip maar de putts bleven vallen en dan stijgt het vertrouwen.

Heel af en toe kon ik de gedachte niet onderdrukken dat ik misschien wel eens zou kunnen winnen of, minstens net zo belangrijk natuurlijk: Wendy eindelijk weer eens voorbij zou kunnen met de handicap! Dit was ook zeker gebeurd als zij geen derde was geworden met ook een goede score, en dat gun ik haar echt hééél erg natuurlijk.

Ik moet mijn flightgenoten zeker bedanken, we hadden een bijzonder rustige en geconcentreerdere sfeer in onze flight. Paul en Ton bedankt voor al jullie inzet rondom de organisatie van deze wedstrijd.

En tot slot: sponsors bedankt, en nogmaals petje af voor de greenkeepers, de baan ligt er prachtig bij!

Op de vrijdag een dag voorafgaand op de greenkeepercup was mijn oog gevallen op een andere auto, gauw een afspraak gemaakt met de dealer om op zaterdagmorgen vroeg om 9.00uur een proefrit te maken.
Al voor dat we op tijd wilden wegrijden, komen we Tanja & mijn persoontje, er in de auto achter dat er niet al te veel benzine in tankje zat.
Geld meegekregen om onderweg even te tanken(wat ook weer tijd kost), proefrit gemaakt en evengoed op tijd weer terug bij de garage.
Wachtend op garagehouder tot hij met twee andere potentiële klanten klaar was om met ons de onderhandelingen te starten, verstreek de tijd toch wel heel erg snel.
Voor we er erg in hadden reden we pas om tien over tien uit Overveen weg, daar mijn starttijd 10:40 was op de D1 was enige haast toch wel geboden.
Tanja op de parkeerplaats gedropt, parkeerplek zoeken (was gelukkig niet zo druk er was ook nog een footgolf toernooitje bezig) snel naar de locker om tas te pakken, regenpak aan te trekken en kaart op te halen (die overigens door de aanhollende wedstrijdleider Ton aan Tanja was overhandigd) om vervolgens met gezwinde spoed zelf ook hard hollend naar de D1 te komen.
Eenmaal gearriveerd werd ik honend door o.a. de heer Bossen en de heer Boeree ontvangen met de boodschap om maar eens op te schieten daar al mijn flightgenoten Herman Jorwerda en zelfs de dames Liesbeth Lambrecht en Nelleke Stam al hadden afgeslagen.
Deze maande mij om eerst maar eens tot rust te komen, zo gezegd zo gedaan.
Met de kramp nog in mijn kuiten van het rennen met de golfkar, maakte ik 1 oefenswing om vervolgens mijn ietwat verkrampte eerste echte serieuze slag te gaan maken.
Tot ieders verbazing kaarsrecht over de heuvel, maar ja wat wil je toen was alles nog droog dus ook geen last van een draaiende club in je hand.
Op mijn eerste hole kwam ik er nog met een bogie van af, Liesbeth zei achteraf nog, het kon toch niet zo zijn, dat na zo'n start, je gelijk een par zou scoren.
Met gedegen steun haalde ik de eerste negen 19 stableford puntjes, en kon eigenlijk alleen maar denken aan mijn nieuwe aanwinst die ik deze regenachtige ochtend had aangeschaft en hoe ik de wedstrijd kon beëindigen in mijn buffer, daar ik nog steeds niet het gevoel had om echt in de wedstrijd te zitten.
Het tegendeel bleek waar, want ook de tweede negen 19 punten, voldoende om tot mijn verbazing als eerste te eindigen in de wedstrijd van de greenkeepers die er voor gezorgd hadden dat de baan er wederom in perfecte staat bij lag, hulde mannen.
Hulde ook voor mijn flightgenoten die mij tijdens de wedstrijd kalm hebben weten te houden.
En natuurlijk de wedstrijdleiding Ton en Paul die deze druilerige dag toch in goede(en Natte) banen hebben weten te leiden, verdienen hiermee onze dank.
Dus ja wat rest mij nu nog te zeggen? " voorbereiden who cares"

Richard de Ruiter
3 juli 2011