Verslag Ganzen trofee 2011

Of ik 3 A4-tjes verslag wil schrijven, vroeg Ton na de prijsuitreiking.
Nou vooruit, ik zal een poging doen, maar ben bang dat het niet zal lukken. Zaterdag 9 juli stond voor mij in het teken van TE. Ik werd veel TE vroeg wakker, door een rammelende maag. Gelukkig viel daar wat aan te doen, maar daardoor schoven ook het koffie-uurtje en de lunch naar voren.
TE vroeg met alles klaar kreeg ik een slaap-aanval - in het verleden lek gestoken door tse-tse-vliegen!! - en besloot daarom
maar vast richting Spaarnwoude te gaan, waar ik mij veel TE vroeg meldde bij de wedstrijdtafel, bemand door het altijd gezellige,
vriendelijke en goedgehumeurde duo Ton van de Merwe en Cor van Baaren.
Gastvrij ontvangen en van mijn kaart voorzien, nog even wat bijgekletst en weer dreigden mijn luiken dicht te gaan. Dus de frisse buitenlucht maar opgezocht en veel TE vroeg richting Tee-box gewandeld; maar wat heb je daar nou een klein uur van te voren te zoeken? Misschien een dutje op het bankje, maar stel dat ik daar ga zitten snurken?!
Toen ik langs de putting-green liep, besloot ik - geheel tegen mijn gewoonte en principes in - om daar een paar balletjes richting
een gaatje te vegen, hetgeen wonderwel lukte, dus de lol en uitdaging was er snel af. Het veldje ernaast bood meer uitdaging om nog iets te oefenen wat mij meestal niet lukt: de chip. Ik probeerde een paar verschillende manieren uit en op een gegeven moment kreeg ik de truc door. Daar heb ik later tijdens het spelletje enorm veel plezier en profijt van gehad. Het "korte spel" hè, zeggen "ze" die het weten kunnen...
Ik was evenwel toch nog TE vroeg op de afslagplaats, maar gelukkig de slaapziekte inmiddels wel te boven gekomen. Mijn flightgenotes Tineke Kuilman, Hannie Portegies en Laurence Spierings waren ook ruim op tijd aanwezig en na het voorstellen
en ruilen van de kaarten sloten wij aan op de flight voor ons. Met geen van drieën had ik ooit gespeeld.
Het bleken drie hele gezellige "meiden" te zijn, geen getreuzel, lekker doorlopen, meekijken en genieten van al het moois dat de
baan ons te bieden heeft en dat is heel wat: de prachtig bloeiende Catalpa op E4, de hazen en alweer kleine gansjes op D4, meerkoetjes net uit het ei bij het bruggetje naar D9 en niet te vergeten de schitterende doorkijkjes en vergezichten van de baan zelf. Wat ligt hij er toch mooi bij en wat is hij goed onderhouden!


V.l.n.r. Lex Kiewiet, Ans van der Pols, Albert Lind, Suzanne Wolters, Hans Portegies en Wessel Woortman

Omdat ik de afgelopen twee wedstrijdjes als een krant had gespeeld met per keer 5 á 6 ballen in de "plomp" en even zoveel bunkers op mijn pad tegenkwam, had ik voor de zekerheid dit keer "ballen met ervaring" meegenomen: namelijk een stel hele oude, rafelige, versleten en ooit uit het water geviste exemplaren. En laat ik nou met één zo'n lelijk ding helemaal rond zijn gekomen! Zo'n "bal met ervaring" weet wat ie kan verwachten, die blijft of vlak voor de sloot liggen of vliegt er nog net overheen, want hij weet hoe nat en koud dat water is. Zo'n bal heeft net als ik een hekel aan bunkers met schurend zand en ook weet-ie al kruipend, na een veel TE zachte putt zich toch nog in het gaatje te wurmen. Misschien tip nummer 4 voor Koen?

Na 9 holes en TE veel mazzel, kon ik met 20 punten mijn waterflesjes bijvullen. Klinkt leuk, maar zegt niets, want de eerste zes van de D-holes liggen mij totaal niet. Door de gezellige flight heb ik de tweede negen niet echt op mijn puntjes gelet. Ik wist natuurlijk wel dat het best lekker ging en dat ik alweer veel TE veel geluk had en profijt van mijn chippies; ik schatte
dat ik met circa 37 punten binnenkwam.
Schrik, oh schrik, na telling bleken het er 40 te zijn en bovendien goed voor de 1e plaats van deze wedstrijd. Daarbovenop kwam nog een CSA van plus 2, dus alles bij elkaar een beetje TE veel van het goede!

Bij gebrek aan een sponsor heeft onze Club de kas leeggehaald voor schitterende prijzen en zo mocht ik met een prachtige
nieuwe golftas huiswaarts keren - mijn dank is groot. Hij komt goed van pas, want de ritsen van mijn huidige tas beginnen levensmoe te worden.

Hierbij wil ik natuurlijk ook mijn flightgenotes Tineke, Hannie en Laurence bedanken voor de gezellige en ontspannen sfeer en
heel graag tot een volgende keer.
Ton en Cor, enorm bedankt voor al het werk en de vrije tijd die jullie er voor ons ingestoken hebben, de belangstelling in de baan en de voortreffelijke organisatie, waardoor zo'n rondje een ware vakantiedag wordt! Want na een wat druilerige start van de dag, hebben jullie ook nog op tijd voor een zonnetje gezorgd met prachtige, door de sterke wind jagende Hollandse wolkenluchten.
Ik heb wel een onvergeeflijk foutje gemaakt, waarvoor mijn welgemeende excuses: van de weeromstuit ben ik  "vergeten" jullie een borrel aan te bieden. Die houden jullie nog van mij tegoed!

Ans van der Pols.
11 juli 2011