Verslag Cross Country

Cross Country mag dan bekend zijn als een wedstrijd voor ruiter en paard, maar afgelopen zondag waren er heel wat paardensprongen - zoals bij het schaakspel - nodig om bij de hole te komen.

Ik had me er al tijden op verheugd weer eens op een andere baan te spelen. Altijd op Spaarnwoude spelen lijkt voor een buitenstaander wel eens saai. Nou heb ik daar persoonlkijk nooit last van, want de bal ligt nooit op de plek van de laatste keer dat je hem speelde. Maar zondag waande ik me op een baan waar ik nog nooit geweest was. Vreemde hoekjes, rare lijnen, hoogteverschillen die ik niet kende, met de die nacht gevallen regen zware stukken gras, bepaald geen "fair ways", almachtige bomen en natuurlijk de paardensprongen (2 naar voren en 1 opzij) die nodig waren bij op papier eenvoudige par 3's.

Bij mijn teamgenoten Francis Kruisman, Cor van Baaren en Paul Tambach was dat al niet anders. Francis was afgelopen vrijdag net geduikeld naar hcp 24.3 door een wonderbaarlijke CSA van +3 op de vrijdagochtend. De mannen waren aan elkaar gewaagd met allemaal 17 slagen als playing handicap.
En alsof we al jaren samen speelden, gingen we van start. Cor gaf de strategie van het team aan en sloeg meestal als eerste af. Francis deed de paardensprongen en de rest ging er voor. Francis blaakte van zelfvertrouwen en legde de ballen safe op de gewenste plekken. De dames hadden nergens hun traditionele lengtevoordeel bij de afslag en moesten met hun natuurlijke precisie de winst bereiken. Voor Francis telde dat niet. Ze was precies en ook nog heel ver als dat nodig was.
Cor lette vooral op de teamprestatie en noteerde met genoegen de vele punten. Paul en Koen beukten er vrolijk op los alsof ze als jonge veulens voor het eerst de wei in mochten. Lang en ver en dichtbij de holes akelig precies. Op de zesde hole van 155 meter scoorden we 8 punten door 2 birdies te maken. En parretjes maken op blinde holes van weliswaar maar 115 en 120 meter, maar wel over 40 meter hoge bomen heen en een soepele maar pittige curve naar links. De laagste teamscore op een hole was 4 punten. We kwamen binnen met een resultaat van 104 Stablefordpunten over 18 holes, ofwel een gemiddelde van bijna 5,8! Het bleek ook nog een straatlengte voorsprong op de nummer 2.

Binnengekomen bleken we redelijk droog te zijn gebleven. Slechts een paar hele kleine buitjes waren ons deel. Dat gold helaas niet voor de latere flights die nog een fikse laag water over zich heen kregen gesmeten. Wij zaten binnen lekker droog, genoten alvast van een versnapering en zaten ons al op de overwinning te verheugen toen we de reacties van de anderen hoorden: "kan niet, vast niet goed geteld, je mocht maar 2 van de 4 stablefordscores tellen, de wedsrijd wordt geannuleerd vanwege het weer" en meer van dat soort opmerkingen.
Maar ja, er kan er maar een winnen. En dat waren wij vandaag.

V.l.n.r. Henk van Schie, Paul Tambach, Lex Kiewiet,  Koen de Jong, Cor van Baaren, Hans Jutte, Francis Kruisman, Pieter Carton, 
Henk Kerkman, Gerard Stet, Margaret Schorfhaar, Wilfred van Keizerswaard, Ton Langkemper en Karin Johnson.

Cross Country? Een geweldige wedstrijd. Wat ons betreft standaard in het wedstrijdprogramma en twee keer per jaar vinden we ook goed.
We weten dat het een enorme voorbereiding kost van de wedstrijdleiding (Albert en Paul, zeer bedankt!), maar dan heb
je ook een topwedstrijd.

Mede namens Francis, Cor en Paul,
Koen de Jong
18 juli 2011

P.S.1
Met mijn stokken was weer helemaal niks mis, al riep Cor bij de putts die er niet ingingen dat ik een nieuwe moest kopen.

P.S.2
Ik wil nog een paar mensen noemen die hebben meegeholpen aan deze wedstrijd t.w.: Jaap Siersema voor alle hulp, Koen de Jong voor de afstandberekeningen, Engel IJff voor bekijken van de route en Paul Graaff voor de daghulp.
Albert Siersema
20 juli 2011