Mieren in het herentoilet

Wat is dat nou weer voor een titel voor een wedstrijdverslag, Tordoir?

Nou ja, gewoon de constatering van een feit.

Afgelopen dinsdagavond vond zoals gewoonlijk weer de "zacodi" plaats, de zomeravond competitie dinsdag. En het was gelukkig weer eens een prachtige avond. Warm, zwoel, weinig wind. Zo'n avond waarvan we er de laatste maand eigenlijk veel te weinig hebben gehad. En een avond die veel goeds beloofde voor het spelletje.

Zo'n avond ook waarbij de wedstrijdcommissie de inschrijvingstafel buiten had neergezet. Daar resideerde Diny lekker in de schaduw met een frisje. Wouter was in geen velden of wegen te bekennen. Hij liet het werk aan Diny over. Hij drukte zogezegd zijn snor. Althans, toen ik mij inschreef.

Mijn flightgenoten waren er al. Janny (Wetsteijn) zat aan de thee, Okje (Albregt) was aan het stretchen en Dick (Heemskerk) stond op de drivingrange. Kortom, een gezellige flight. Dat beloofde wat.

En dat bleek ook wel. De eerste twee holes liepen goed, behalve bij Dick. Die liep een beetje te miespen.

Want Dick was in oorlogsstemming. Ik werkte namelijk op hem als een rode lap op een stier. Mijn (af)slagen waren beter, de putjes vielen net wat lekkerder. Dat maakte hem onrustig.

Tot op E3. Want daar maakte hij de birdie van de dag. Afslag weer volkomen mis maar toen een meesterlijke lob van zo'n twintig meter over de linker bunker met een klein stuitertje tegen de vlag zo in de hole. Waarbij de pin zo'n lekker geluid produceerde. Dat iedereen kon horen. Jammer dat Gerard Stet het niet heeft gezien. Dan had Dick nog meer pret gehad. (Overigens, Gerard, nu ik het toch over je heb: het viel ons op dat je bij de prijsuitreiking stoïcijns buiten bleef zitten. Je had zo te zien meer belangstelling voor jouw soep dan voor Wouter's woorden. Had dat misschien iets met het resultaat te maken?)

Na deze prachtige slag verscheen er een glimlach op Dick's gezicht. En dus dacht hij dat hij er al was. Maar mooi niet, want ik had daar andere gedachten over. Ik vond dat dit maar weer eens mijn dag moest worden.

Dus ging ik vrolijk voort met punten verzamelen. In totaal op de eerste negen (met een fraaie par op E9) waren het er 19. Niet briljant (zat 1 streep tussen), maar wel acceptabel.

Wat mij opviel onderweg was een toenemend modeverschijnsel bij de heren. HOEDEN! Zo zag ik Henk Put met een Panama (een echte??) op zijn hoofd, ik zag Rolf Uytenbogaart met een Stetson (een echte!!) en Ruud Otto liep met een strooien tuindershoed rond (herkomst onbekend, maar ongeschikt om birdies in op de bergen). Nou ja, dit verschijnsel past bij de leeftijdsgroep waar de heren toe behoren. Het geeft ze in ieder geval een rijp uiterlijk, zullen we maar zeggen.

Bij het keerpunt bij D1 kwam ik het verschijnsel uit de aanhef boven dit stukje tegen:

Mieren in het Herentoilet.

En niet zo weinig ook. Een volledig nest (vliegende) mieren had aldaar domicilie gekozen. Nu zie je wel eens zo hier en daar in een herentoilet van die kunstvliegen opgeplakt op het "richtpunt" teneinde de straal te leiden en de hygiëne te bevorderen maar dit was te veel van het goede. Bovendien zaten zij vrijwel allemaal hoog en dat halen wij heren op leeftijd lang niet allemaal! Toch misschien een kwestie voor de baanonderhoudsploeg om hier een remedie tegen te vinden.

Dat die mieren van dit zwoele weer houden was ook duidelijk op D2. Hele horden meeuwen waren daar op en boven de baan te vinden om zich tegoed te doen aan deze lekkernij. Hoog eiwitgehalte blijkbaar, wist Jannie te melden. Dus was het bij de afslag uitkijken dat er al niet direct een "birdie" werd geslagen. Of een "flats" neerdaalde. Ook de groene spechten vonden het een eldorado. Zij lieten overal hun spottende lach weer horen toen wij langskwamen.

Of was dat alleen voor Dick en mij bestemd, omdat wij nog steeds zo fanatiek strijd aan het leveren waren.

Want die bleef doorgaan, met wisselend resultaat voor ieder van ons. Dat gold ook voor de "meisjes" want die ontliepen elkaar ook niet veel. Alleen lieten bij hun af en toe resp. het fysiek (Okje's rug) en "Meneer Lidl" (Janny's rescue) het afweten. U heeft het waarschijnlijk op de site (25 Juli, foto plus onderschrift) al gezien: Okje moet af en toe even "planken" om de rug te ontlasten. Voor de nu nog onwetenden: "planken" betekent hier niet "gas geven" maar gewoon even liggend "stretchen". En het helpt want zij kon zonder klachten verder spelen. Hoewel zij toch af en toe nog een k.t- gevoel in haar rug overhield. Maar dan wel k.t met "dt", zoals zij het uitdrukte. Heel netjes toch?! En "Meneer Lidl" is een rescue club die bij Jannie ergens achter in de garage was gesmeten omdat hij niet voldeed (gaat Jannie altijd zo met heren om??). Maar die - op het laatste moment weer in genade aangenomen - afgelopen dinsdagavond Jannie toch meerdere malen aardig uit de brand hielp (Jannie, denk er aan, gooi nooit een vent te snel in de hoek!!). Maar ook de pruimtomaatjes hielpen goed!

Toen we uiteindelijk op de laatste hole D9 waren aangekomen bleek de strijd in mijn voordeel beslist te worden door een lange missslag van Dick in dat hele kleine geniepige bunkertje links achter de green. Ik eindigde daar met een par en hij met een bogey. En de pest in zijn lijf.

Eindstand: Heemskerk 37, Tordoir 38. En (weer) een parapluie van Otto's geurfirma voor de winnaar.

Waarna we tot slot aan tafel nog een gruwelijk verhaal van Rob van Dokkum moesten aanhoren die de hele wedstrijd met een bloedende hand (6 cm snee volgens hem) heeft gespeeld. Zijn flightgenote Xandra Algera wist te melden dat het bloed langs zijn clubs droop en dat de greens roodgekleurd waren toen Rob was langs geweest. Wat een drama, Rob!!! Je had er wel een paar zwaluwstaarten ingelegd maar volgens ons had je er beter wat nietjes in kunnen schieten. Roestvrij stalen dan wel, geen koperen. Want anders weet je in deze tijden van koperdiefstal niet wat er nog met je hand gebeurt, Rob!

Jan Koster constateerde heel droog en heel terecht dat Rob dan wel steeds iets ouder wordt, maar niet veel wijzer!

En de kleinzoon van Wouter had een heerlijke dag want hij mocht de buggy van de wedstrijdleiding besturen. Dat kwam Diny wel goed uit want Wouter had vorige week achter op de baan een buggy in de soep gedraaid en toen moest Diny vrezen dat zij het hele eind terug moest lopen. Nu wist zij zich verzekerd van een echte chauffeur!

Het was, kortom, weer een gedenkwaardige avond die wij ook nu weer met een goed glas mochten besluiten.

Het blijft heerlijk spelen op Spaarnwoude!

Sjef Tordoir.
3 augustus 2011