De Zomeravond Competitie Dinsdag (ZaCoDi) is weer voorbij. Dat betekent dat wij, de deelnemers, voortaan op dinsdag andere bezigheden moeten zoeken. Dat wordt dus afkicken. En dat zal niet meevallen. Want wij, gemiddeld zo'n 64 al wat seniore dames en heren, hadden 18 weken lang de dinsdag in onze agenda's geblokkeerd vanaf zeg 14.00u. Voor ons wekelijks potje zomer- avond golf.
Bespiegeling van een dinsdagzomeravondseizoen door Sjef Tordoir.

Lente
Het begon allemaal eind april. Onder een gelukkig gesternte. Want met uitzonderlijk goed weer. Droog, warm en zonnig. De wedstrijdleiding, Diny Truijens en Wouter Mol, moet goede contacten met de weergoden hebben gehad. Of goed gebruik hebben gemaakt van hun relaties. Met een man als Erik Backer, de grote baas van De Melkweg, in de gelederen moet dat niet te moeilijk zijn. Hij heeft ingangen op kosmisch hoog niveau en moet hogere machten kunnen beïnvloeden. Het heeft hoe dan ook tot resultaat geleid: de droogste lente van deze eeuw, volgens het KNMI. En dat was op Spaarnwoude te merken aan de baan: keiharde, droge en allengs bruiner wordende fairways. Maar wel erg lekker om op te spelen. Er konden prachtige afstanden worden behaald. En de greens waren heerlijk snel. Hetgeen dan ook bij velen tot mooie uitslagen leidde. En bij meerderen de basis legde voor een behoorlijke eindklassering.

Zomer ?
Eind Juni brak de "zomer" aan. Die wij ons allen nog lang zullen heugen. Bij senioren functioneert het lange geheugen tenslotte het best! Het werd de natste zomer sinds 1906. En dat ondanks Erik!
Met tot overmaat van ramp nog de meeste regen in het westen van het land. En het gevolg: fairways die steeds groener maar ook drassiger werden en natte, langzamere greens. En lagere scores. Dus harder werken voor de punten. Maar ook kansen voor diegenen die het juist van hun precieze spel moeten hebben. De vlag kon door velen onder deze omstandigheden beter worden aangevallen. Ondanks het feit dat Pluvius deze zomer zowat iedere dag een "fieldday" had bleven de uren op de dinsdagen waarop wij speelden wonderlijk genoeg vrijwel geheel gevrijwaard van overmatige regen. Er moest welgeteld slechts 1 wedstrijd uit de stand worden gehaald wegens onmogelijke weersomstandigheden. Uiteindelijk misschien toch Erik's invloed?
Dat de resultaten er niet altijd onder te lijden hadden blijkt uit diverse hoge scores. Zo herinner ik mij heel goed de 43 van Dick Heemskerk. Ook brachten o.a. Corry van Kippersluis, Okje Albregt (geen last van "planking" koorts), Ria Jorwerda, Hans Portegies en Henk Glazer (op het nippertje bij de laatste wedstrijd) mooie scores binnen. Zelf mocht ik in het begin een 47 noteren. Maar de verwoestende uithaal van Rob Albregt met 48 (hij is er nog niet van bijgekomen!) spreekt het meest tot de verbeelding.

19e hole
Uiteindelijk worden op de 19e hole de hoogste scores genoteerd. Daar wordt het beste spel gespeeld. En heeft iedereen het hoogste woord. Dit toch altijd gezelligste onderdeel van de dinsdagavond kenmerkt zich door vele interessante discussies, soms sterke verhalen ("met wind mee ga ik op E2 over de rechter bunker met mijn driver"), vaak listige analyses van het golfspel ("als ik die tweede slag niet naar links had geslagen dan was ik binnen één meter van de vlag gekomen en had ik nog een par gemaakt"), altijd frequent overleg over de menukaart ("Wat neem jij? Vissoep, of de Thaise kippensoep? Nee, de golfschotel. Ach, het is allemaal zo lekker! Denk wel aan de lijn, hè!") en natuurlijk de prijsuitreikingen door Wouter ("Eerst een mededeling vóóraf: er waren toch weer flights die te langzaam liepen. Volgende keer gaan wij daarvoor strafpunten uitdelen"). Het blijft voor iedereen leuk om toch te proberen een prijs te bemachtigen. Of het nu een "birdie" is (die gaan meestal naar Jan Koster of Koen de Jong), een "neary" (Xandra Algera's gravures zijn zeer gewild) of een "longest drive" (met een fles wijn van Henk Klijn). En de fanatieksten pakken gewoon een van de dagprijzen (met voor de nummers 1 een plu of een geurtje van Ruud Otto). Eigenlijk vind ik de birdies het leukst: die worden namelijk altijd heel charmant persoonlijk naar je toe gebracht door Diny.
En natuurlijk is de 19e hole de belangrijkste bron van informatie voor kroniekschrijvers! Je weet nooit wat er wordt opgevangen en uiteindelijk op papier belandt.

Sluitingswedstrijd
Het laatste onderdeel van de competitie is de sluitingsavond, voorafgegaan door een 9-holes wedstrijd over twee banen in de vorm van een door de wedstrijdleiding bedachte spelvorm. Diny en Wouter hadden gekozen voor een "Two Ball against Own Par". Een teamwedstrijd van tweetallen waarbij gespeeld werd tegen de eigen par van de afzonderlijk spelers, maar het totaalresultaat van beiden het teamresultaat bepaalde.
Het kwam er op neer dat de spelregels voor velen te ingewikkeld waren (Gerard Stet: "ik heb geen zin om nu nog naar de universiteit te gaan. Ik ga eerst golfen en dan zie ik wel"). Dus werd besloten om iedereen zijn slagen te laten invullen op de kaart en de wedstrijdleiding na afloop de scores te laten uitrekenen. Dat gaf de nodige hectiek aan de wedstrijdtafel. Diny en Wouter werden daar geassisteerd door Henk Put. Henk had niet gespeeld vanwege een lichte ingreep aan de oogleden en zich aangemeld als assistent-rekenmeester (als oud-bankier weet hij wel hoe dat moet!).
Maar hij zal hevig met zijn ogen hebben zitten knipperen toen hij de hoeveelheid werk zag waarmee hij werd opgezadeld. Gelukkig hebben de hechtingen het gehouden, Henk!
Zo'n sluitingsceremonie is een ware happening. De dames op hun mooist (hou ik van!), de heertjes fris gedouched (prima!) en dan aan de borrel met "vette" hap (we denken even niet aan BMI of cholesterolwaarden!). Dan de tafelschikking. Mooi gedekte tafels (hulde aan de zwarte brigade van Dick Goossens) met plaats voor twee flights. En als buitengewoon leuke verrassing voor iedere deelnemer/-ster een foto van hem- of haarzelf, genomen door Wouter bij de E1 afslag enkele weken geleden. Wat een leuke foto's heb ik zo hier en daar gezien! Bijvoorbeeld van Ilse van Nierop (mooi petje, Ilse!), van Okje, van haar man Rob (Punkkapsel, Rob?), van mijn flightgenotes Ria Jorwerda en Joke Put, een schaduwrijke foto van Rolf Uytenbogaart, een ernstig kijkende Gerard Stet (waar haal je die blik vandaan, Gerard?), een stralende Dick Heemskerk (leek wel of die nà de prijsuitreiking was genomen, Dick!). Kortom, Wouter, je had eer van je werk. Het inlijsten zal je samen met Diny hebben gedaan. En ook niet te vergeten Xandra die heel subtiel de graveerstift had gehanteerd. Mooi werk!








Als iedereen zijn plaats aan tafel heeft ingenomen begint Wouter direct met het "pièce de resistance" van de avond, de uitreiking van de hoofdprijzen van de competitie. Niet echter nadat even moest worden ingegrepen op tafel 2 die dachten dat zij alvast een kopje soep konden arresteren. Was dat onder aanvoering van die wit-grijs gelokte heer met dat modieuze wit-blauw gestreepte Marco Borsato sjaaltje om? Afijn, de soep werd niet zo heet gegeten als die werd opgediend en het geroezemoes aan de andere tafels verstomde snel.

» Uitslagen dames en heren
Bij de Dames was de strijd aan de top zéér spannend geweest. Eerste werd Corry van Kippersluis (wie twijfelde daaraan?) met 62 punten, op de hielen gezeten door Okje Albregt en Ria Jorwerda, beiden met 60 punten.
Een close finish dus, mag je wel zeggen. De afstand tot nummer 4, Hannie Portegies, was daarna wat groter, met 51 punten.
Bij de Heren won Dick Heemskerk - na een vierde plaats vorig jaar - de hoofdprijs met afstand (74 punten) t.o.v. nummer twee, ondergetekende (62 punten), en nummer drie Erik Backer (55 punten). Deze laatste echter ontkwam niet aan de keiharde regel van deze competitie: ben je afwezig bij een prijsuitreiking dan gaat de gewonnen prijs aan je neus voorbij en door naar de eerstvolgende. Aldus werd Hans Portegies (49 punten) als derde gehuldigd.

» Wisseltrofee
Dick mocht naast zijn eerste prijs ook nog de ZaCoDi wisseltrofee mee naar huis nemen. Deze trofee wordt uitgereikt aan degene die gemiddeld de meeste Stableford punten heeft gescoord gedurende de competitie. En met een gemiddelde score per wedstrijddag van 33.867 punten kwam deze trofee volkomen terecht voor het komende jaar in handen van Dick. Een knappe prestatie, temeer als je bedenkt dat hij vrijwel in het begin van de competitie zijn handicap wist te verlagen naar 17.3. Het betekent echter wel dat voor Dick de lat voor het komend jaar heel hoog is komen te liggen. Hij beseft dat ook want hij neemt binnenkort al privélessen bij Tom Terpstra! Zoals Henk Glazer zei: "De druk neemt toe!".
Na deze hoofdprijs uitreiking mochten wij allen genieten van een uitermate smakelijk bereid buffet volgens de standaard van de keuken van Spaarnwoude: altijd goed. In combinatie met de van clubwege verstrekte drankjes een prima afsluiting van de avond. Dachten we.

» De allerbesten
Maar eerst moesten wij nog 2 mensen in het zonnetje zetten: Diny en Wouter. Onze wedstrijdleiding. Zij hebben er weer voor gezorgd dat gemiddeld zo'n 64 mensen 18 weken lang een geweldig leuke dinsdagavond besteding vonden. Grofweg gerekend hebben zij hier ruim 300 uur werk in gestoken.
Startlijsten maken, rekening houdend met allerlei gevoeligheden. Deze lijsten rondsturen, scorekaarten prepareren en de hele dinsdagmiddag en -avond aanwezig zijn voor het verloop van de wedstrijd, de uitslag en de prijsuitreiking. Ik geef het u te doen. Maar, zoals Diny zei, het is eigenlijk geen werk. Omdat zij het beiden gewoon heel leuk vinden om te doen. En wij kunnen hen daar alleen maar dankbaar voor zijn. Om deze dank tot uitdrukking te brengen hebben wij beiden een fraai cadeau kunnen aanbieden in de vorm van theatercheques, een prachtig boeket bloemen en een Van Wely bonbon arrangementje. Marjon van der Poel was met de pet rondgegaan (eentje uit haar uitgebreide collectie) en had dit cadeau verzorgd. Henk Glazer bood vervolgens "à titre personnel" twee fraaie door hem ingelijste golfprenten aan, met daarbij nog enige leuke anekdoten uit vervlogen tijden. Zo memoreerde hij dat er vroeger eens een barones meedeed waar hij mee mocht spelen. Ja, Henk, dat zul je niet meer zo snel meemaken. Daarvoor moet je nu naar de Kennemer!

» De slotwedstrijd
Na dit intermezzo opende Wouter een waar Prijzenfestival ter gelegenheid van deze laatste sluitingswedstrijd. Het leek wel Sinterklaasavond. De prijzen vielen als volgt (mij beperkend tot de eerste 3 op de E resp. C):
E-holes:
1^e Jan Koster / Martijn Venema
2^e Sjef Tordoir / Joke Put
3^e Gerard Stet / Ria Jorwerda
C-holes:
1^e Xandra Algera / Rob Aardenburg
2^e Riet de Weijer / Fred van Vuure
3^e Hans Portegies / Bertie Tuin