"It rained cats and dogs", zeggen de Engelsen.
Dat was helemaal zo erg niet geweest, als het bij natte katten en honden was gebleven.
Maar wij, alle deelnemers aan de wedstrijd, waren het verregende slachtoffer. En wat nog erger was: ik ook.
Het begon op de afslag waar als eerste mijn flightgenoot Peter Nijssen mij gezelschap kwam houden. Het motregende, maar nog niet genoeg om zijn sigaartje uit te doven. Het leek hem dus nog mee te vallen. Ook Tineke Lubbersen (die ene Mug) en Wim Scheringa vonden het nog niet nodig om de regenpakken te voorschijn te halen. Het zou ophouden te regenen na ongeveer 1 uur. Dus afslaan maar.
Maar al op de tweede hole van de E lieten de weergoden hun venijnig scherpe tanden zien. En lieten Buienradar in zijn hemd staan. Waarschijnlijk waren de contractonderhandelingen met de diverse weersites hun niet goed bevallen en hadden ze besloten afgelopen donderdag de druk op te voeren. Tineke slaagde er nog wel in om virtueel (!) de "second best ball" te veroveren. De anderen, ikzelf incluis, scoorden niet best (wat een understatement!). Op E3 gaf Wim als eerste er de brui aan.
De volgende holes confronteerden ons met toenemend natuurgeweld. Harde wind en striemende regen verhinderden ons om normale scores neer te leggen. En al gauw besloten wij dat wij niet de A9 (de snelweg in dit geval) zouden kruisen als die regen niet ophield. Onderweg werd duidelijk dat dit niet ging gebeuren. Er was geen lol aan. Wij zagen parapluie's verfrommeld uit prullenbakken steken, wij zagen golfkarretjes omwaaien, clubs gleden uit handen, petten waaiden af. De Belgen onder ons begonnen al te denken dat eindelijk de Hedwigepolder onder water werd gezet. Alleen dan een paar honderd kilometer noordelijker. Maar dat dondert niet voor pissige weergoden. Overigens donderde en bliksemde het ook, volgens onze eveneens zeiknatte wedstrijdleider Henk Boterman in zijn halfopen buggy. In ieder geval zagen wij geen enkele weersverbetering.
Dus besloot Peter op E9 dat de volgende sigaar onder droge omstandigheden diende te worden opgestoken. En liet het aan Tineke en mij over te besluiten of wij nog verder zouden gaan. Nadat wij even kort geschuild hadden bij het toiletgebouw bij D1 waar de mieren inmiddels ook het hazenpad hadden gekozen hielpen de weergoden ons uit de (natte) droom. Inpakken en wegwezen! Voor onze kaart hoefden wij niet verder te gaan. Daar was geen eer meer aan te behalen. Bovendien waren wij niet de enigen die er de brui aan gaven.

Greet met natte kaart, heel natte Gerard Rosenhart, erg natte Frans Veltman en behoorlijk natte Adri van Lieshout

Dat bleek wel op de 19e hole. Waar vrijwel iedereen altijd uitblinkt. Tot groot genoegen van de horecabrigade. "Wining and dining", daar kunnen ze wat van op de donderdagavond. Dat werd nu weer eens heel duidelijk. Zeker omdat al zo velen zo tijdig de warmte van het clubhuis hadden opgezocht. Favoriet was de witte wijn in combinatie met de heerlijke slibtongetjes. Of zijn het sliptongetjes. Misschien dat de dames daar uitsluitsel over kunnen geven.
Onder het genot van deze en andere combinaties werd genoeglijk en uitgebreid nagekletst over ieders wetenswaardigheden. Zo vermeldde Bart Lubbersen (die andere Mug) dat hij wel naar binnen moest omdat hij anders van boven zou gaan roesten. De werkelijkheid was dat hij zijn Tineke in de flight achter hem miste, ondanks haar flitsend groene trainingspak. Ook volgde ik nog een discussie tussen hem en Wilfred van Keijzerswaard over hoe ver de laatste op E2 zijn drive nou had geslagen. Op of over de heuvel vóór het water. De vraag was welk water. En wist Ton van der Merwe met een stalen smoel te melden dat het voor hem géén enkel punt was om de wedstrijd uit te lopen. Hij was tenslotte zeeman geweest. Hij bedoelde waarschijnlijk op de binnenvaart! Ton Geuzebroek wist ook te melden dat hij zijn drive net als Wilfred wel over die heuvel bij E2 kreeg. Ja, ja! Testosteron teveel, Ton? Maar goed, hij had wel de wedstrijd uitgelopen. Net zoals o.a. Cees de Vries. Maar voor zo'n halve Portugees is een verkoelend tochtje door Spaarnwoude ook wel eens goed. Straks weer tijd genoeg om in Portugal op te warmen, Cees!
Alle prijzen bleven in de tas van Greet (van der Zee) die als enige misschien wel de allerverstandigste was geweest: zij hield hoog en droog binnen in het clubhuis de wacht.
Maar op de 19e hole bleef het nog lang een vochtige bedoening. Ook toen het buiten droog ging worden.