De 11e BELEK CUP GEWONNEN DOOR RUUD BOSSEN

Voor de 11e keer zou de Belekmissie van 20 deelnemers naar het Turkse golfparadijs afreizen, maar hoe groot kan een teleurstelling zijn als enkele weken voor vertrek de 1 jaar van tevoren gereserveerde starttijden te elfder ure niet bevestigd kunnen worden.
Vooral Scandinaviërs, Engelsen en Russen overspoelen het resort met extra pecunia om die mooie starttijden in de wacht te slepen over de rug van de Nederlandse golfer. Alle reisburoos, waaronder ook Pin High, hebben te maken met dit nieuwe, vervelende fenomeen. Onze groep restte vooral starttijden van 06.30 uur 's morgen s of 14.00 uur 's middags.
Niet geaccepteerd natuurlijk en een heftige strijd is aangegaan met Corendon. Duizendmaal excuus was duizendmaal te weinig. Er worden alternatieven aangeboden, maar geen enkele weegt op tegen dat van Belek.
Grote mannen die een jaar lang hunkeren naar hun thuisgevoel in Belek, al 10 jaar lang, scheep je niet zomaar af. Er worden eisen gesteld en na veel verhitte telefoontjes heeft Corendon i.s.m. Pin High een alternatief gevonden in Zuid Spanje. Een heel ander verhaal met veel minder verzorging en A.I.-privileges. De groep berust in het aanbod, want op 6 verschillende banen spelen is uiteindelijk de basis van de Belek Cup.
De totaalprijs van het arrangement wordt goedkoper aangeboden, maar de extra kosten van de 3 bussen zoals benzine, afkoop eigen risico, parkeren, vervoer golfbags, luchthavenbelasting etc. worden ook nog eens ter plekke in rekening gebracht.
Maar eerlijk is eerlijk, Corendon en Pin High hebben uiteindelijk alles in het werk gesteld om het ons toch enigszins naar de zin te maken. En Corendon zeker financieel.
De benzine, de transportkosten van de golfbags en een deel van de afkoop eigen risico neemt zij voor haar rekening.
De aanvankelijke teleurstelling ebt langzaam weg en de opgewekte stemming keert gelukkig terug. "Ach, het is weer eens iets anders dan Turkije. Zie ik Spanje ook nog eens....", aldus de vrolijke Willem Polderman. Het wordt een bijzondere missie.

Hans Veering, Ton v.d.Heijden, Aad van Wezel, Toon Koster en Hans Terol plakken er vooraf 3 dagen extra aan om toch ook iets van de omgeving te zien en wellicht een cultureel uitstapje te ondernemen. Vanaf dag één worden plannen gesmeed om richting Sevilla te gaan, maar het blijf toch als vanouds bij 3 dagen golf. Hoewel golf? Na de eerste zonnige dag op Quinta da Ria gespeeld te hebben zijn de weersvoorspellingen somber. Op Bellavista wordt niet gestart , want alle kranen van Pluvius worden wijd opengezet. 's Middags enkele uurtjes droog en er worden toch nog 15 zeer natte holes gespeeld.
Als vergoeding mogen we zaterdag nog 9 holes spelen (dat worden er dus 18....) , maar de baan is zeiknat en bovendien wordt er al sinds de oprichting van de club niet meer gemaaid. Bal in de rough, da's pech, balletje weg....
's Avonds arriveert de rest van de Belekmissie. Goedgemutst, maar met gemengde gevoelens, want de weersberichten zijn somber.

Zeker niet in de stemming is René Stevens, die zich afvraagt waarom er zonodig vanaf vliegveld Rotterdam gevlogen moest worden. "Hoezo bedoel je, René?" vragen we in koor. "Op Schiphol is toch veel meer sfeer en daar hebben ze tenminste een casino", aldus René.
De opmerking, dat hij nu in ieder geval zeker 400 euro heeft bespaard, brengt zijn spontane glimlach weer terug op zijn mooie krullekop.
De volgende dag, de eerste wedstrijd van de 11e Belek Cup, verslaapt Ron Engelmoer zich. Bijna traditioneel.
We gaan spelen op Castro Marim, de baan van Willem van Kooten alias DJ Joost den Draaijer, 80 km verder even over de grens in Portugal, waar volgens het locale weerstation de zon zou schijnen.
Vol goede moed stappen we in de busjes en ja hoor, onderweg zien we al zonnestralen aan de Spaans/Portugese grens.
We starten in ons polootje onder een heerlijk warm zonnetje, terwijl donkere wolken boven de oceaan aan ons voorbij drijven.
De golfhonger blijkt groot, lachende en tevreden koppies op de eerste teebox, en de eerste klappen worden vol goede moed uitgedeeld. Alleen Ed Baas heeft het nog niet helemaal naar zijn zin. Het luk hem niet zijn vertrouwde drives te tonen, alsook het chip-en puttwerk. Shanks en allerlei gevarieerde misslagen brengen hem tot wanhoop.
Terol is verbaasd en vraagt belangstellend: "Wat is er met jou gebeurd? Zo slecht heb ik jou nog nooit zien spelen."
Waarop Ed antwoordt: "Vind je het gek, xyzzyxccvzomme......, ik heb de laatste weken 5 lessen van Ad Wessels gehad......!"
Zijn scorekaart zou historisch worden, ware het niet dat een lieftallige Portugese dame ons - na 6 holes - komt vertellen, dat we de baan pijlsnel moeten verlaten wegens aanstormende slagregens en onweer.
In het clubhuis kijken 19 teleurgestelde koppies door de ramen naar het totaal veranderde weertype, waarin de ene na de andere lichtflits te zien is, gevolgd door rake klappen! Zoiets hebben we in Belek nooit eerder meegemaakt......
De volgende dag blijf het regenen en de baan Bellavista sluit voor twee dagen de baan. Enkele fanatieke golfers, gekleed in waterdichte regenkleding, gaan die dag toch op de baan El Rompido spelen, waar het gestaag blijft regenen, maar ach, een non-golfende kniesoor die daar op let!
Een groep van 7 man overweegt toch maar een cultureel uitstapje te doen met één van de bussen. Met Ton v.d.Heijden als ervaren chauffeur voelt met name good old Willem Polderman zich helemaal thuis op zijn stoel achter één van de raampjes. "Van mij mag je zo door rijden naar Sevilla. Ik zit heerlijk zo. Laat die anderen maar lekker watergolfen, ha, ha, ha...", aldus Pollie.
In de haven van Huelva aangekomen zou een groot standbeeld van Columbus staan. De wereldontdekker die met 3 scheepjes - Santa Maria, Nina en Pinta - richting Indië zou varen en uiteindelijk in Amerika terecht kwam.
Bij het immens grote standbeeld aangekomen ontdekken we, dat het geen Columbus is, maar een beeld als symbool van de grote vrijheid.......We keuren het goed, want de regen komt met bakken uit de lucht, dus snel terug naar de warme bus, waar Pollie het weer helemaal naar de zin heeft.
In de namiddag klaart het op en pakken we zelfs een terrasje in het feestelijke stadje Palos de Fronteras, waar de plaatstelijke bevolking aan het bijkomen is van een ongetwijfeld groots volksfeest van het afgelopen weekend. Her en der liggen lege wijn-en biertonnen opgestapeld en de talrijke vlaggen en banners in het stadje getuigen nog van het festijn. Bij het afrekenen van onze consumpties vraagt Ed Baas aan de eigenaar of hij geen telfout heeft gemaakt. Dat blijkt niet het geval. Zo maken we het dus nog mee, dat voor 7 consumpties slechts € 6,70 afgerekend hoeft te worden......
's Avonds is het altijd gezellig. Goed entertainment en soms een spelletje voor de talrijke pensionado's. Vanavond is het weer zo'n avond, waar de oudjes volop aan hun speelse trekken komen. Enkelen van ons zitten gezellig bij elkaar en anderen biljarten of spelen een spelletje klaverjas, zoals René Stevens die het langzame spel van de zijn partner en tegenspelers niet kan waarderen en dus het speelveld verlaat. Gelukkig voor hem dat hij even later op het podium naar voren wordt geroepen om mee te spelen aan een spel met hele grote dobbelstenen.
En dan staat onze René als broekie temidden van al die pensionado's en mag soms met zo'n teerling op de vloer gooien om vervolgens in blijdschap te melden, dat hij alweer een 6 heeft gegooid. Daardoor komt hij in de finale, maar moet daarin zijn meerdere erkennen in die 80-jarige blondine .......
Ook diezelfde avond kan John Sprajc een beroep doen op Angelo Camonier op het moment dat de beste golfer van Spaarnwoude (zegt John zelf) niet meer stevig op zijn beentjes staat. "Wil jij me even naar mijn kamer dragen, vriend...". En Angelo doet dat met verve, zodat hij de volgende dag een contract krijgt aangeboden van John als caddy voor de late uurtjes.
Eindelijk breekt de zon door op dinsdag, zodat de 1e officiële wedstrijd om de Belek Cup kan plaatsvinden op de prachtige, nieuwe baan La Monacilla.
De baan is natuurlijk zeiknat en vooral de bunkers lijken vijvers. Daardoor ontstaat weer een traditionele regeldiscussie, welke - zoals altijd - wordt ingeleid door Hans Altink, die het eigenlijk nooit eens is met de regels, omdat hij ze vaak zo oneerlijk vindt. Wedstrijdleider Antoine Steeghs bepaalt geheel volgens de regels, dat in een bunker met water, waarin geen droog plekje te vinden is om te droppen, een bal achter de bunker gedropt mag worden met 1 strafslag.
Ook Ruud Bossen stelt, dat wanneer je meerdere keren in een dergelijke situatie terecht komt, je evenzovele keren dubbel gestraft wordt., "Niet eerlijk dus!" stelt Altink weer op zijn beurt. Maar regels zijn regels en daar heeft de groep uiteindelijk naar geleefd.
Ruud speelde die dag opmerkelijk goed. De beste score met 81 bruto en 68 netto. De winnaar is bekend, dachten velen. Maar wijsgeer Polderman merkte heel fijntjes op: "Weet je wat Zoetemelk ooit zei........? Parijs is nog ver!"
Angelo Camonier speelt die dag zijn enige goede wedstrijd (85/71), want een teenblessure en een opkomende griep doen hem de das om.
De volgende- en alweer een droge - dag op El Rompeido zijn de scores slecht. Het is dan ook een baan in zeer slechte conditie, doornat en fairways met gras zo hoog als op de roughs. Een draak van een baan. Alleen Ruud houdt zijn koppie erbij met een solide rondje en dus alweer dagwinnaar
Topsenior Toon Koster wil wel eens wat anders dan alleen maar een anoniem middenmotertje te zijn. Hij vraagt naar het record van Ron Engelmoer, ooit gescoord op Lykia Links. Dat staat nog steeds op 127, want good old Toon komt niet verder 106 slagen, maar is daarmee wel als laatste geëindigd. Hans Altink heeft, evenals de eerste dag, de narrenkap. Een kleurrijk hoofddeksel, dat je verdient als je de slechtste dagputter bent. Inmiddels kan hij een museum beginnen......  
Willem begint voor de wedstrijd net iets te gehaast. Hij moet nog even snel naar het toilet en komt terug in zijn lichtgekleurde pantalon met in het centrum een opvallend grote gele vlek.
Dat is bij Willem niet verwonderlijk, het past precies in zijn levenspatroon. Hij heeft een hoofd, waarin meer info zit dan in menig archief. Hij observeert en slaat op. Hij kijkt naar jou, en ziet achter zich ook alles. Noem een jaartal en hij vertelt je de hele geschiedenis. Hij voorspelt de gekste dingen en het komt uit. Hij doet dingen die hilarisch zijn.... Zo ook de eerste dag op zijn kamer, die hij met Toon Koster deelt, die op dat moment onder de douche staat, terwijl Willem vraagt: "Zeg Toon, mag ik van jou de Sanex gebruiken, ik ben de mijne namelijk vergeten." En Toon: "Natuurlijk mijn jongen, gebruik jij die maar, hoor."
Vandaag gebruikt Willem nogmaals de Sanex van Toon, die iets eerder de douche uitstapt en tot zijn verbazing één grote witte massa schuim onder de oksels van Willem ziet. Ook onder zijn hoofd - zeg maar op die paar borstharen - is het wit van de schuim. "Wat is dat voor spul, mijn jongen?", vraagt Toon nieuwsgierig.
"Dat is die heerlijke Sanex van jou, want ik was toch mijn deodorant vergeten, weet je wel?"
"Maar beste Willem, dat is mijn scheerschuim....."
Samen schateren Willen en Toon van het lachen om dit zoveelste "Polderman"-moment.
De 3e dag naar Costa Esuri West.
IJzig koud starten we met windjacks en ijsmutsen op, maar naarmate het later wordt, doet de zon haar plicht, zodat de winterkleding verruild kan worden voor polo en korte broek. Een prachtige links course, waar we ons thuis voelen. En een andere dagwinnaar. Met 81 slagen (72 netto) gaat Ron Engelmoer een gooi doen naar de top van het klassement.
En ja hoor, eindelijk gaat de narrenkap naar een ander, toppertje Rob Zomerhuis, die nu even geen toppertje is.
De finale wordt wederom onder goede weersomstandigheden op die prachtige baan Costa Esuri gespeeld.
In de finaleflight spelen Ron Groot, Hans Veering, Ron Engelmoer en Ruud Bossen. De kaarten zijn eigenlijk al geschud. Parijs is voor Ruud absoluut niet te ver......
Veering en Engelmoer doen wel een poging om dichterbij te komen, maar door in zijn goede vorm verkerende Ruud zijn ze kansloos. Ron Groot is de avond daarvoor nog zo trots om in deze finaleflight te spelen, maar helaas voor hem speelt hij zijn slechtste wedstrijd. Ook zijn putten resulteert in een verrassende narrenkap.....
Voor de 11e keer kent de Belek Cup alweer een nieuwe winnaar, zodat totnutoe nog niemand het Groene Jasje voor de 2e keer heeft gewonnen. Een strijd apart....
Maar deze 11e keer kennen we een winnaar, die nog nooit met zo'n grote voorsprong en overduidelijk op de 1e plaats is geëindigd. Met overmacht en respect heeft hij zijn volgelingen een flink poepie laten ruiken! Ruud Bossen, een terechte winnaar van deze Belek Cup.
Op het vliegveld van Faro loopt Ruud vol trots met het gifgroene jasje rond en ontmoet daar plotseling Ronald Koeman, die hem begroet met de woorden: "Zo Ruud, werk je tegenwoordig voor Transavia?"
Ruud kan erom lachen, want ook Ronald als topvoetballer weet als geen ander, dat het winnen van The Green Jacket een topprestatie is!

UITSLAG 11e BELEKCUP  over 4 wedstrijden:
		slagen
1	Ruud Bossen	296
2	Ron Engelmoer	310
3	Hans Veering	310
4	John Sprajc	319
5	Ron Groot	321
6	Angelo Camonier	322
7	Constant Verpoorten	323
8	Hans Altink	323
9	Willem Polderman	326
10	Rob Zomerhuis	326
11	Hans Terol	327
12	Ed Baas	329
13	René Stevens	330
14	Antoine Steeghs	332
15	Marcel Boots	333
16	Ton v.d.Heijden	334
17	Toon Koster	337
18	Pieter Kalkdijk	339
19	Aad van Wezel	BM