Handicart Regiofinale sep 2011
Een ervaring rijker en een illusie armer.
De weersvoorspellingen voor donderdag 29 september 2011 zijn zeer goed (± 25° C) maar voor ons, Désirée en Ria, gevoel is het veel warmer, wij kunnen namelijk niet zo goed tegen het warme weer.
Na een heerlijk kopje koffie met cake, gingen wij wat putten op de oefengreen.
Na een heerlijk kopje koffie met cake, gingen wij wat putten op de oefengreen.
De tijd ging snel, dus was er geen tijd om op de drivingrange wat ballen te slaan.
We moesten ons melden bij de wedstrijdleiding Hans Elsenburg (Regioconsul Noord/West). Ieder team moest een nummer trekken, om te bepalen waar gestart moest worden en met welk ander team je moest spelen, Désirée trok nummer 2. Op naar de andere wedstrijdtafel, daar werden de handicaps samen opgeteld en door twee gedeeld. Wij hadden als playing handicap 27. Er lag een lunchpakket met een flesje fris voor ons klaar voor onderweg, kregen een balletje en een tea, nu konden we beginnen.
Op naar hole 2, samen met Tim Boeljon (1ste reserve) en Herman Jorwerda, die meegekomen waren om ons te supporten. Even daarna arriveerde het andere team, Ben en Ans van Golfclub Zeewolde. Na ons voorgesteld te hebben, vroeg Ria aan hen of zij bekend waren met de baan, Ans zei van niet, mooi dacht Ria, maar Ben zei ik heb hier wel eens een baantje gelopen, dus ik ben wel bekend met de baan, oh zeg ik, dat is wat minder gunstig voor ons.
Om klokslag 12.00 uur klonk de toeter, het was een shotgun start.
Ben sloeg als eerste af met een mooie rechte en verre bal, daarna Ans met ook een mooie bal.
Ria vroeg aan Désirée mag ik als eerste afslaan, dat was oké, oeps de bal kwam in het hoge gras terecht, maar gelukkig moest Désirée haar bal nog slaan en mocht er met de beste bal verder gespeeld worden. Deze bal kwam, zoals gewoonlijk van Désirée, als een "kanonschot" recht en ver.
Désirée had een caddyboekje mee, maar nu moest het werkelijkheid worden.
Na acht holes gespeeld te hebben , hadden we16 stablefordpunten, dat was niet slecht voor een "onbekende baan". Daarna ging het wat minder met ons en maakten we hier en daar wat (inschattings)foutjes. Misschien kwam het omdat ik te weinig water bij me had en helemaal was uitgedroogd. Uiteindelijk hadden we 24 stablefordpunten met een Leary van Désirée.
Nu was het afwachten op de uitslag onder het genot van wat drankjes. Helaas waren wij niet bij de laatste zes teams geëindigd. De beste zes teams gaan door naar de landelijke finale, te spelen bij Golfclub Anderstein te Utrecht.
Het was een mooie baan met veel laagvliegende vliegtuigen, maar dat mocht de pret niet drukken, het was een leuke ervaring en hebben we dit niet willen missen.
Onze "supporters", de Stichting Handicart en organisatie bedankt voor deze leuke dag.
We moesten ons melden bij de wedstrijdleiding Hans Elsenburg (Regioconsul Noord/West). Ieder team moest een nummer trekken, om te bepalen waar gestart moest worden en met welk ander team je moest spelen, Désirée trok nummer 2. Op naar de andere wedstrijdtafel, daar werden de handicaps samen opgeteld en door twee gedeeld. Wij hadden als playing handicap 27. Er lag een lunchpakket met een flesje fris voor ons klaar voor onderweg, kregen een balletje en een tea, nu konden we beginnen.
Op naar hole 2, samen met Tim Boeljon (1ste reserve) en Herman Jorwerda, die meegekomen waren om ons te supporten. Even daarna arriveerde het andere team, Ben en Ans van Golfclub Zeewolde. Na ons voorgesteld te hebben, vroeg Ria aan hen of zij bekend waren met de baan, Ans zei van niet, mooi dacht Ria, maar Ben zei ik heb hier wel eens een baantje gelopen, dus ik ben wel bekend met de baan, oh zeg ik, dat is wat minder gunstig voor ons.
Om klokslag 12.00 uur klonk de toeter, het was een shotgun start.
Ben sloeg als eerste af met een mooie rechte en verre bal, daarna Ans met ook een mooie bal.
Ria vroeg aan Désirée mag ik als eerste afslaan, dat was oké, oeps de bal kwam in het hoge gras terecht, maar gelukkig moest Désirée haar bal nog slaan en mocht er met de beste bal verder gespeeld worden. Deze bal kwam, zoals gewoonlijk van Désirée, als een "kanonschot" recht en ver.
Désirée had een caddyboekje mee, maar nu moest het werkelijkheid worden.
Na acht holes gespeeld te hebben , hadden we16 stablefordpunten, dat was niet slecht voor een "onbekende baan". Daarna ging het wat minder met ons en maakten we hier en daar wat (inschattings)foutjes. Misschien kwam het omdat ik te weinig water bij me had en helemaal was uitgedroogd. Uiteindelijk hadden we 24 stablefordpunten met een Leary van Désirée.
Nu was het afwachten op de uitslag onder het genot van wat drankjes. Helaas waren wij niet bij de laatste zes teams geëindigd. De beste zes teams gaan door naar de landelijke finale, te spelen bij Golfclub Anderstein te Utrecht.
Het was een mooie baan met veel laagvliegende vliegtuigen, maar dat mocht de pret niet drukken, het was een leuke ervaring en hebben we dit niet willen missen.
Onze "supporters", de Stichting Handicart en organisatie bedankt voor deze leuke dag.
Désirée Schregel en Ria Jorwerda.
5 oktober 2011