Oorzaak wellicht het Polderman virus

Het begint zo langzamerhand vervelend te worden. Al jarenlang krijgt HIGH55, het eerste seniorenteam, bij de openingswedstrijd een traditionele nederlaag te verwerken. En meestal een nipte 10 - 8, die net zo goed andersom had kunnen zijn. En achteraf had de uitslag in ons voordeel moeten zijn, want uit de analyses blijkt, dat we onderweg teveel puntjes hebben gemorst.....
Het is om gek van te worden, en zeker na de bloedserieuze voorbereidingen. Veel trainingsuurtjes hebben we gestoken in de Turkse Rivièra, diverse oefenwedstrijden gespeeld en veelvuldig getheoretiseerd over onze kansen voor de nieuwe competitie.
We waren het onderling eens. Dit jaar zouden we gaan voor het kampioenschap.....
Maar ja, je kunt je theoretisch wel tot de kampioen der kampioenen verheffen, maar je moet het altijd nog eens waarmaken in de praktijk. Wij geloofden echter heilig in onze missie. Maar om één of andere reden is dit team gevoelig voor onverwachte virussen. Die komen altijd uit een hoek waarvan je dat niet verwacht. Hebt u wel eens van het Poldermanvirus gehoord? Ter inleiding van het competitieverslag zal ik dat uitleggen.

Willem Polderman is de veelbesproken Spaarndammer die het in zijn loopbaan altijd nèt niet haalde en zijn levenlang achtervolgd wordt door spraakmakende belevenissen. Hij is degene, die bij de inmiddels opgeheven voetbalclub HFC Haarlem jarenlang door Barry Hughes op de reservebank werd gezet en nooit kon invallen, omdat Beertje Wentink nooit geblesseerd raakte. "Als ik de kans zou krijgen, had ik zeker het Nederlands Elftal gehaald!", was altijd zijn verontschuldigende commentaar. Vervolgens probeert hij dan maar de top van de golfsport te bereiken. Via HIGH5 klimt hij op tot een rookie en beheerst het putt- en pitchspelletje als geen ander. Totdat HIGH5 kampioen kon worden en alleen Polderman nog op de baan stond om het feest te laten losbarsten. Hij staat 2up met nog 3 holes te gaan. En inderdaad, hij verliest de laatste holes en zijn vertrouwen.....
Op de Haarlemmermeersche overkomt hem dit nogmaals, toen hij met nog 5 holes te gaan easy 4up stond. Ook die laatste holes werden indrukwekkend verloren. Willem stopte direct met competitiegolf en stelde zich als doel het rustiger aan te doen. Maar als je het over rust hebt, dan moet je zeker niet bij Polderman zijn. Zo is het al ettelijke keren gebeurd, dat hij op de golfbaan zijn portefeuille is kwijtgeraakt. Veelal wel weer teruggevonden, maar vraag niet hoe! Zo is het ook weer vorige week woensdag na een rondje golf op Spaarnwoude gebeurd, dat hij zijn geldbuidel weer eens kwijt was.
In de auto, op weg naar onze eerste competitiewedstrijd op Broekpolder, vertelt een goed gemutste Constant Verpoorten aan Ed Baas en Hans Terol deze waanzinnige anekdote, nadat hij Willem Polderman eerst verontschuldigt, dat hij geen tijd heeft om tijdens de lunch de traditionele kroketten naar binnen te werken.
"Afgelopen woensdag, " aldus Constant, "gaat Willem na een paar uitermate gezellige uurtjes op het terras van Graan voor Visch enigszins beneveld naar huis en éénmaal thuis aangekomen raakt hij in paniek, want zijn portemonnee is zoek!"
Constant vertelt met pretoogjes verder. "Willem vindt zijn geldbuidel niet en hij gaat als een hazewind en volledig ontnuchterd met een bedenkelijk alcoholpromillage weer terug naar Spaarnwoude. Zonder succes. En wat denk je? Hij gaat in paniek weer naar huis, parkeert zijn auto voor zijn deur in Spaarndam en ziet opeens wat kleingeld op de automat liggen met even verderop zijn portefeuille.... "

We spelen onze eerste wedstrijd op het gerenommeerde Broekpolder, de locatie waar de KLM Ladies Open van 4 t/m 6 juni wordt gespeeld. De baan ligt er beroerd bij en de club heeft te maken met een "patiënt", die zich echt niet lekker voelt en alleen maar hoopt op een spoedig herstel. De greens zijn bezaaid met dollarspots met een diepte en dikte van ettelijke millimeters. De greenkeeper beweert, dat het geen dollarspot is maar een onschuldige sneeuwschimmel en het herstel zal spoedig volgen. Opmerkelijk is wel, dat er geen grassprietje in die zogenaamde schimmel te bespeuren valt. Maar ja, wat wil je, als die zelfde greenkeeper enkele weken geleden, nadat hij aan één van zijn nieuwe medewerkers de opdracht gaf om de fairways te bezanden, daarna gewoon in slaap valt. Zonder dat de in diepe rust gezonken headgreenkeeper het kan controleren, dacht de goedwillige medewerker er goed aan te doen om op eigen initiatief op alle fairways een lading zand te kieperen, dat er nu echt sprake is van de grootste zandbak van Europa...... Wat zullen de Ladies blij zijn!

Terug naar de aftrap van onze eerste wedstrijd tegen Rijswijkse 1. We zouden aantreden met zekere factoren. De eerste vier heren, t.w. Ton v.d.Heijden, Ron Romkes, Constant Verpoorten en Toon Koster, schatten we tijdens de ochtendpartijen in voor minimaal een gelijkspel en een overwinning. Zo concludeerden wij. De andere twee "onzekerheidjes" Louis Spierings en Hans Terol schatten we in voor een kleine nederlaag of gelijkspel. Captain Ed Baas had zich voor de eerste wedstrijd opgeofferd als reserve.
Kat in het bakkie, toch?
Zo gezegd en zo nog niet gedaan. Op de teebox van de eerste hole staan de hongerige golfsenioren te trappelen om hun eerste klap te slaan in de competitie 2010.
Na ruim anderhalf uur blijkt er van onze strategie weinig over. De zekerheden Ton, Ron, Toon en Constant kregen een flinke draai om hun oren en Louis en Hans, allebei zwaar snotterend van een al dagenlange verkoudheid, sleepten een verdienstelijk gelijkspel binnen. Een smadelijke 5-1 achterstand....dat stond niet in ons draaiboek!
Tijdens de lunch spreekt Ed zijn mannen met een belerend vingertje (nou ja...vingertje?) toe. En zijn wijze woorden lijken een schot in de roos.
In de singles staan alle partijen na ongeveer 8 holes gespeeld te hebben minimaal 1 up. Zou het dan toch nog gebeuren?
Ton v.d.Heijden, al wekenlang geplaagd door een griepvirus en hoestbuien (van de dokter mag hij gewoon blijven roken, hoor...) verrast vriend en vijand door zijn opponent met 3/2 te verslaan. Nieuwkomer Louis Spierings laat blijken dat hij de bedoelde theorie goed heeft begrepen en maakt gehakt van zijn tegenstander, 6/5.
Hans Terol speelt relaxed naar een 3/2 zege en daarmee hebben we dan al 7 punten binnen. Nog slechts 2 punten zijn nodig voor een gelijkspel en 3 voor de overwinning.
Constant Verpoorten krijgt na de lunch last van zijn rug en neemt voor de zekerheid een dozijn paracetamolletjes in. Dat mag niet baten, want met 6/5 wordt hij afgedroogd.
Dat kunnen we lijden, want zekerheidje Toon Koster zal wel voor minimaal een puntje zorgen. Niet dus....Hij verliest met 2/1.
Eigenlijk niet verwonderlijk. Sinds zijn verrassende overloop naar Houtrak vorig jaar speelt hij niet meer als de oude Toon. Op één of andere manier hebben ze bij onze buren iets met hem gedaan. Zijn spel is wel goed, maar onzekerder. En soms ook onbegrijpelijk. Want laten we eerlijk zijn, wie lacht er nu hard en smakelijk wanneer hij zijn drive keihard rechts in de bossen slaat? Toon dus......
Dat deed hij voorheen nooit bij Spaarnwoude.
Maar goed, we hebben nog kans op een gelijkspel en dat zit er aan te komen, want Ron Romkes staat met nog 3 holes te gaan 3up! Weer kat in het bakkie, toch.....?
Het ongelooflijke gebeurt. Zoiets zou alleen Willem Polderman kunnen overkomen, maar nee, Ron denkt daar anders over en verliest gewoon de laatste 3 holes. Slechts een gelijkspel! Zegt ie nog doodleuk: "Maar ik heb tenminste niet verloren....!"
Ja, dank je de koekoek. Als team hebben we wel verloren met 10-8. Net als alle andere jaren....
Een desillusie rijker en captain Ed diep teleurgesteld in zijn mannen. Na afloop druipen we af naar de kleedkamer. Onder de douche zoeken we naar bezinning, maar uit de sproeikoppen komt slechts één grote deceptiestraal.....
We kleden ons aan, maar het gaat niet van harte. En zeker niet bij Constant, die - na zich keurig in het HIGH55-pak gehesen te hebben - nogal paniekerig in zijn tas loopt te graaien en de gehele vuile was eruit gooit en naar iets zoekt wat hij maar niet kan vinden. Hij wordt steeds roder en voelt overal waar hij maar kan voelen, maar vindt niks. Hij gaat zijn sporttas nog een keertje omkerend en vindt weer niks. "Waar zoek je naar, Constant?" vraagt Terol. "Ik ben mijn portemonnee kwijt, potverdorie!"
Maar gelukkig klaart het gezicht van Constant op, wanneer hij zijn goed gevulde kleinood ontdekt.
"O, kijk nou eens, hij zit nog in mijn achterzak!"
Het Poldermanvirus gaat nu wel erg ver.....

Hans Terol
10 april 2010