Senioren kunnen golfen en zingen

Nagenoeg alle NGF-competitiespelers hebben een bloedhekel aan het verplichte gastheerschap. Het eerste seniorenteam is kennelijk toch de uitzondering op deze regel. Al jaren maken zij van de nood een plezierige deugd, zo ook vrijdag 14 mei op de laatste competitiedag, waar HIGH55 hun opponenten vriendelijk en gastvrij ontvangt.

De stralende zon heeft eindelijk na een wekenlang gevecht met Pluvius de strijd gewonnen, de samenwerking met het restaurant en de baan is voorbeeldig, de gastheer goed voorbereid, de strijd om het kampioenschap kan beginnen.

Met vakkundig meesterschap leidt captain Ed Baas en zijn mannen de gladiatoren naar hole 1 van de E-holes waar de ochtendpartijen om 10.30 uur zullen beginnen. En dan vindt het enige smetje van de dag plaats. Een aantal greenfeespelers wordt gevraagd wat ze op de E-holes komen doen, die op hun beurt verbaasd reageren en zeggen: " We komen golfen." Goed geantwoord natuurlijk, maar de vraag is eigenlijk of ze wel op de juiste course staan. Na inzage op hun rondekaart zien we de starttijd 10.10 uur staan en bij de volgende flight 10.20 uur. Paniek in de tent? Ach, een doorgewinterde senior heeft al eerder met zo'n bijltje gehakt en wacht rustig op de toegesnelde marshall, die het bijna uitschreeuwt van verontrusting: "Waar blijven jullie toch, jullie hadden al om 10.00 uur moeten starten op de C-holes! Vanmiddag tijdens de singles spelen jullie E-D." Enkele betweters van de Kennemer en Broekpolder weten onmiddellijk te anticiperen door op te merken: "Dat mag helemaal niet....spelen op 3 verschillende courses!"
Toch nog lichte paniek, maar na telefonisch contact met goede vriend Ron Engelmoer van de TECO lijkt de zon, die inmiddels straalt van plezier, geklaard: De NGF heeft hiervoor toestemming gegeven.
Na dit onschuldig incidentje brandt de strijd om het kampioenschap los. Kleiburg kan eigenlijk niets meer gebeuren, want het staat immers ongeslagen bovenaan en hoeft slechts een gelijkspel te behalen om definitief de beste te zijn. Zelfs een kleine nederlaag kan nog worden geïncasseerd. De Kennemer kan bij een 16-2 zege ook kampioen worden, als Kleiburg verliest. De echte strijd wordt geleverd na de lunch, waar de singlepartijen bepalen wie de sterkste is. Een ongelooflijke ontknoping, met een spanningsgraad waar Hitchcock uitsluitend van mag dromen, want Kleiburg wordt volledig onder de voet gelopen door Rijswijk, waardoor de kansen voor de Kennemer en Rijswijk stijgen. De Zandvoorters hebben na de ochtendpartij een 5 - 1 voorsprong en gelet op hun handicaps (allen single, gemiddeld hcp 8) moet het tegen degradant Broekpolder een makkie zijn om met minimaal 16-2 te winnen om zo verrassend kampioen te worden. Maar na een spectaculair gesneden spanning redden zij het op 1 puntje net niet, want hun kopman verliest als enige - met een 3 up voorsprong na 9 holes - waardoor de Rijswijkse onverwacht kampioen wordt.
De meegestroomde toeschouwers van Kleiburg, gepakt met feestelijke toeters en bellen alsook opmerkelijk veel flessen champagne, druipen via de achterdeur weer af, terwijl de mannen van Kleiburg hun ogen niet kunnen geloven. Onverwacht kampioen!
Een opmerkelijk detail - en zeker voor Spaarnwoude - is de fantastische doorloop tijdens de singles. Slechts vier uur wordt over 18 holes gedaan en geen oponthoud door greenfeespelers. Natuurlijk, we hebben er zelf veel aan meegewerkt door in de baan actief te zijn en de voorliggende flights te attenderen op het competitiebelang en dat van de kampioenskandidaten. Dat heeft gewerkt en daar zijn wij trots op!

Na afloop wordt de kampioen gehuldigd, op champagne getrakteerd en de degradant Broekpolder een hart onder riem gestoken. Tijdens het uitstekende diner wordt nog veel en tot in de kleine uurtjes gepraat, met captains die prachtige anekdotes of moppen vertellen en waarin de sfeer vriendelijk en vriendschappelijk is. Eén van de hoogtepunten is de afscheidsspeech van captain Hans Schwantje, de Stoffel (naar het schildpad van de Fabeltjeskrant en bijnaam van één onzer Spaarnwoude-spelers, RZ te S, die traag door de baan loopt) van Broekpolder, dat volgend jaar een klasse lager gaat spelen:
"Vrienden, geweldig bedankt voor deze uitermate gezellige competitie en Spaarnwoude, zeer bedankt voor jullie voorbeeldig gastheerschap, we zullen jullie volgend jaar missen. Maar we knokken terug en zullen trachten kampioen te worden om een jaar later weer met elkaar zo'n leuke competitie te herhalen!"
Vervolgens horen we vanuit een MP3-speler de bekende klanken van één van Vera Lynn's onvervalste en onsterfelijke soldatenkrakers, terwijl het hele team van Broekpolder opstaat en meezingt: "Till we meet again....Don't no when......Don't know where...." Daardoor aangemoedigd zingen uiteindelijk alle spelers mee en worden de aanwezigen van het Restaurant Graan voor Visch spontaan getrakteerd op de warme klanken van een uniek mannenkoor.

Hans Terol
16 mei 2010