Na de zwaarbevochten overwinning op Cromstrijen met 10 - 8 in de eerste ronde, volgde een mogelijk nog zwaardere kluif tegen Rozenstein 3. Weliswaar niet op papier, maar wel in de praktijk.

Na de ochtendsessie stonden we tot onze eigen verbazing al met 5 - 1 achter! Resultaat: een donderspeech van Captain Ed met daarin als rode draad: BLIJVEN KNOKKEN en NIET OPGEVEN!
Nadat we dit zeer ter harte hadden genomen, stond er in de middagsessie een herboren en uiterst gemotiveerd team klaar. Nadat vijf van de zes uitslagen waren binnen gekomen bleek onze achterstand inmiddels te zijn terug gebracht tot 2 punten, maar dat was natuurlijk niet genoeg. Dus werd het nagelbijtend wachten op de uitslag van de laatste flight. Vanuit het clubhuis zagen we in de verte Hans Altink en zijn tegenstander aankomen en onze Captain liep hem nerveus met grote schreden (schoenmaat 48) tegemoet. Niet alleen om de stand van zaken te vernemen, maar ook om (zoals later bleek) de druk bij Hans nog een klein beetje (!) op te voeren, door hem op het belang van zijn partij te wijzen.Wat was het geval, deze match stond nog A/S! Alles viel in deze match uiteindelijk samen op de green en nadat onze tegenstander zijn cruciale put miste, sloeg Hans hard en genadeloos toe met een fraaie, strakke put en kon hij als match winnaar de felicitaties in ontvangst nemen (9 - 9). Dankzij dit resultaat hielden we alles in eigen hand, zolang we de resterende wedstrijden maar zouden winnen.